Πειρασμός με θετικές όψεις

Μια πνευματική μου κόρη, η οποία επί 30 χρόνια με ονόμαζε «πατέρα», κι άλλοτε ακόμη «πατερούλη μου», και προσέθετε μέσα σε πνεύμα ειλικρινούς αγώνα «είμαι δύσκολη, σ'ευχαριστώ που με υπομένεις, σε εμπιστεύομαι»..  

Τώρα που πήρα μετάθεση.. τί να πω; Αιφνιδιάσθηκε τόσο πολύ; Ήταν τάχα παθολογικά εξαρτημένη και δεν το είχα καταλάβει, και τώρα ένιωσε μετέωρη στο χάος;  Άλλοι παράγοντες απρόβλεπτοι από την άβυσσο της ψυχής ενεργοποιήθηκαν;;  

Σε πρώτη φάση με αποξένωσε, δεν επικοινωνούσε μαζί μου, έστω και με ένα τηλεφώνημα, αλλά και ούτε απαντούσε σε δικές μου κλήσεις ή σε email, που, απορημένος της έστειλα.

Σε δεύτερη φάση άρχισε να διαδίδει εναντίον μου. Και παρέσυρε μερικές με το μέρος της, καθώς και κάποιους οικείους της, φωνασκώντας και ερίζοντας μάλιστα. Αλλά και κοινούς γνωστούς επηρέασε.. 

Σε τρίτη φάση διακίνησε έγγραφες κατηγορίες!!!  Ας μην πω περισσότερα.. 

Μετωπική σύγκρουση!.. 

Αλλά σκέπτομαι:

*  Ωριμάζω, καταφεύγω περισσότερο στο θείο Έλεος, μέσα απ΄τον πόνο ζει αλλιώς η ψυχή μου.

*  Συνετίζομαι και γίνομαι προσεκτικότερος. Οι άνθρωποι γύρω είναι έτοιμοι να παρερμηνεύσουν.. Πολύ άνοιγμα, πολύ εμπιστοσύνη, φέρνει μεγάλα ρίσκα.. Σπάνιο δώρημα η ταπείνωση, η αθωότητα, η βαθιά ειλικρίνεια της ψυχής, η ευαισθησία, η ευγένεια, η σωστή ανταπόκριση..

*  Περιμαζεύω την φιλοτιμία, τον ενθουσιασμό της αυτοπροσφοράς και αυτοθυσίας υπέρ του πλησίον. Ό,τι πρόσφερα και σε όσους πρόσφερα, και ό,τι θέλησαν να αξιοποιήσουν, και ό,τι θέλησαν να εκτιμήσουν..  Μέχρι εδώ.  Έπρεπε να βρεθώ μακρυά, για να γίνουν όλα καλύτερα.

*  Από την άλλη πλευρά και ανταμείφθηκα. Βρήκα τέτοιες ψυχές, που εστόχευα και ποθούσα. Ειλικρινείς, άδολες, αγνές, καλόβολες, συνεργάσιμες, με κοινό σκοπό την βαθιά κάθαρση, τον εξαγιασμό, την συμπόρευση προς την άνω Βασιλεία.  (να σημειωθεί ότι στο προηγούμενο διάστημα με είχε συνεπάρει τόσο πολύ η αυτοπροσφορά, που κάθε καλό στοιχείο ευγνωμοσύνης και ωφελείας το παρέτρεχα, δεν ήθελα κάπου να σταθώ να το ξανα-ακούσω να το «χαρώ», φοβόμουνα να «εισπράξω» κάτι καλό, ούτε λόγο καλό ν'ακούσω, μήπως επαρθώ..  Τώρα χαλάρωσα και βιώνω τα θαυμάσια. Χωρίς να προκαλώ το παραμικρό.  Και κάτι ακόμη σπουδαίο:  ¤¤ 4-5 περιπτώσεις, που με είχαν κουράσει, αλλά και απελπίσει, ξαφνικά ανέθαλαν!..  ¤¤ ένας φίλος, που είχαμε κάπως ψυχρανθεί και αποστασιοποιηθεί, επέστρεψε ένθερμος, σαν μην υπήρξε αυτό το λυπηρό χθες.  ¤¤  μια ψυχή, που της είχα υποδείξει να κατευθυνθούν προς άλλον πνευματικό στο Γαλάτσι, και με υπακούσανε αυτή και ο άνδρας της, μου τηλεφώνησε, έτσι, για να ακούσει μιά ευχή και να πει πολλά ευχαριστώ και να περιγράψει την -καλή- πορεία της.  ¤¤  κι'ακόμη 3-4 από τον τότε φοιτητικό κόσμο με πήραν απρόσμενα στο τηλέφωνο και μ'ευχαρίστησαν για την τότε καθοδήγηση-ψυχική τροφοδοσία (και οι 2 από αυτούς ήταν ήδη Ιερείς)... 

*  Ήταν καιρός, να αφήσω στην άκρη την ανθρώπινη προσπάθεια και να τονίσω της Ιερατική ενέργεια, με αίσθηση πρωτίστως μέσα μου, αίσθηση μεγαλύτερη, ισχυρότερη, βαθύτερη στο μεγαλείο της διαχειρίσεως της Χάριτος.  Κάτι που το βλέπω καθαρά στον Όσιο εδώ Μητροπολίτη και πολύ διδάσκομαι.  Εννοείται όχι έχω βάλει σειρά επιμόνων και συστηματικών μνημονεύσεων. Παράδειγμα χαρακτηριστικό: ¤¤ μου λέει μια ψυχή: «προσευχήσου για μια μικρομάνα ονόματι Ευαγγελία, γιατί είναι επίτοκος και συνάμα έχει προσβληθεί από κορωνοϊό».  Της απαντώ: «Είναι πρόσφατο αυτό που μου λες; Γιατί έχω προσευχηθεί. Και έτεκεν αισίως πριν τρεις μήνες. Και χαίρει άκρας υγείας. Με είχε παρακαλέσει γι'αυτό η αδελφή της»..  Την επόμενη μέρα δέχομαι πάλι τηλεφώνημα: «Τα νέα των προσευχών σου είναι πολύ πιο επίκαιρα από τα δικά μας κους-κους.. Αυτή είναι. Τρισευτυχισμένη»! 

*  Κι άλλη μια άποψη για την παλιά προσφιλή μου πνευματικοκόρη. Αν είχε αρρωστημένη προσκόλληση και αν αισθανόταν όντως καταπιεσμένη;;.. Δεν είναι πολύ καλύτερα τώρα, που δυναμικά απομακρύνεται;  Ἐστω κι αν χτυπάει σκληρά, στα τυφλά, Ανδρώνεται η προσωπικότητά της. Κι αυτό πρέπει να με χαροποιεί..  Μοιάζει, λέω, με την μετεφηβεία, όπου το παιδί επιζητά να αποσπασθεί από την πατρική οικογένεια, να χειραφετηθεί, να αυτονομηθεί, κι'αυτό γίνεται συχνά με πληγωτικό τρόπο για τον γονιό και με έκδηλη ασέβεια και αχαριστία, αλλά ο γονιός το δέχεται και «ξαναγεννάει με ωδίνες το παιδί του» και του αποδεικνύει την ανιδιοτελή αγάπη του. 

*  Τέλος, θέλω να ενημερώσω και για το εξής: Μέσα στον υπέρμετρο ζήλο μου, που ανέφερα παραπάνω, κοιμώμουν ημερησίως συχνά 5 ώρες και άλλοτε 6-7 ώρες, ο δε ύπνος αυτός ταλανιζόταν από τους αδυσώπητους ήχους της πολυθόρυβης Αθήνας.  Ήταν υπέρμετρη η προσπάθειά μου να ανταποκρίνομαι στην αποστολή μου.  Το νευρικό μου σύστημα ήταν πάντα στην τσίτα.  Τώρα, το 2021 (όχι πέρσι-πρόπερσι αφ'ότου ήρθα στην Βέροια) Τώρα έχει αποκαθαρθεί όλη αυτή η τοξίνωση. Αισθάνομαι τόσο φρέσκος, με τόση γαλήνη, ισορροπία και ευεξία.. Και δοξάζω τον Πανάγαθος Θεό, που έφερε έτσι τα πράγματα, έστω τόσο καθυστερημένη, και μεριμνώ σιγά-σιγά για το προσδοκώμενο Ταξίδι.. 

*  Α, θυμήθηκα και κάτι άλλο. Ας το ξέρετε και αυτό.  Όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι Προϊστάμενοί μου μου εφέροντο αυταρχικά, υποτιμητικά, με σκαιότητα. Ήταν οι Διοικητικά υπέρτεροι!..  Κατέληξα στο συμπέρασμα: στη Νότια Ελλάδα ισχύει η Φεουδαρχική Νοοτροπία.. Όποιος είναι επάνω, έχει το απόλυτο «επάνω χέρι». Μπορεί να διατάζει, να προστάζει, να σε προσβάλλει, να σε ταπεινώνει, και εσύ οφείλεις να κλείνεις το στόμα, να σκύβεις το κεφάλι και να εκτελείς..  Και να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα κατραπακιές!.. (αν μάλιστα είσαι έξυπνος, βρίσκεις τρόπους, να βγεις, με τον καιρό, εσύ επάνω και να κάνεις τα ίδια σε άλλους!!)  Προσπαθούσα, λοιπόν, να αντέχω, με την σκέψη ότι έτσι επέτρεπε ο Θεός να συμβαίνουν τα πράγματα στη ζωή μου.. Αλλά υπέφερα. Και με κανένα τρόπο δεν άφησα να καμφθεί το φρόνημά μου, φρόνημα αξιοπρεπείας και επίσης δημοκρατίας. Έλεγα χαρακτηριστικά: «Σε τέτοιο Σύστημα δεν ανέχομαι να είμαι αποκάτω. Αλλά ούτε και από πάνω, εξουσιαστής»!.    Εδώ, τώρα, αισθάνομαι στην ατμόσφαιρα ειλικρινή εκτίμηση. Δεν μπορώ να το πιστέψω.  Το ανασαίνω όμως, κάθε μέρα το επιβεβαιώνω. Και όλο και πιο πολύ υγιαίνω...  

 

ΥΓ  Σας παρακαλώ, να μην εκτυπώσετε και διακινήσετε αυτό το κείμενο. Είναι ένα άνοιγμα ψυχής μου, Είναι μόνο για τον κλειστόν αυτόν κύκλο μας.