Ευγνωμονώ

Το έργο ενός πνευματικού, ειδικά εκείνου που «πάσχει» για τους εν Χριστώ αδελφούς του,

και διαθέτει άπλετο χρόνο για να ακούσει κάθε ψυχή, να συμμετάσχει στον πόνο, τις δυσκολίες, τους πειρασμούς της, να μπει στον χαρακτήρα και το πνεύμα της και να «κατανοήσει»,

και στη συνέχεια να προσευχηθεί εκτενώς, δια της θαυμαστής ιερωσύνης που του εμπιστεύθηκε ο Χριστός, για την επίλυση των προβλημάτων και για τον πνευματικό καταρτισμό και πρόοδο και ψυχική σωτηρία,

είναι ιδιαιτέρως επίπονο,

συνεπάγεται ανάλωση και θυσία από μέρους του.

Σε τελική ανάλυση, δε ζει μια ζωή δική του, δεν διαθέτει χρόνο δικό του, δεν επαρκεί για προτιμήσεις ή ανέσεις και ψυχαγωγήσεις δικές του,

αλλά επωμίζεται τις ζωές και τις πίκρες και τα φορτία των πνευματικών τέκνων του και γίνεται ολοκαύτωμα στην υπηρεσία τους..

Αυτή είναι η πεμπτουσία και η «μοίρα» της Ιερωσύνης..

Απέναντι σ'αυτήν την πραγματικότητα, υπάρχει μια εξαιρετική παρηγοριά:

Τα αισθήματα εκτιμήσεως, αγάπης, εμπιστοσύνης, υπακοής, υγιούς αφοσιώσεως των ανθρώπων, που ευεργετούνται πνευματικώς από αυτόν.

Δεν λείπουν και οι περιπτώσεις μη ανταποκρίσεως, μη εμπιστοσύνης, μη συνεννοήσεως, μη υπακοής.. Και περιπτώσεις αχαριστίας.. Αυτές τις αποδέχομαι εν ονόματι της ελευθερίας των ψυχών, με τη σκέψη ότι χρειάζονται χρόνο, για να εμπιστευθούν και να κατανοήσουν, και προπαντός τις αποδέχομαι ως ευκαιρία να αποδείξω τη θυσιαστική πρόθεσή μου, που αυτή και μόνο διασφαλίζει τη γνησιότητα της αγάπης..

Ωστόσο, μέσα μου επικρατεί συγκίνηση, διότι με αξίωσε ο Θεός να γνωρίσω πολύ εκλεκτές ψυχές, να αισθάνομαι να με περιβάλλουν άνθρωποι χαριτωμένοι, ευγενείς, με πνευματική δίψα.

Αναγνωρίζουν, στέκουν δίπλα μου.

Ακόμη και πολλοί, που τους παρεκάλεσα να απομακρυνθούν, ώστε να ελαφρυνθεί το φορτίο μου, με συγκίνησαν, που πρόθυμα -αν και με πόνο- το έπραξαν, και σε κάθε ευκαιρία εκδηλώνουν τον πνευματικό σύνδεσμο, που παραμένει ακατάλυτος..

Ευχαριστώ, Ευχαριστώ, Ευχαριστώ.

Προσκυνώ και δοξάζω την Παναγαθότητα του Θεού μου.. 
Το Έλεός Του στην μικρότητά μου..