αναχώρηση

Ένας βασικός λόγος, που αναχώρησα από Αθήνα,
πολύ βασικός λόγος,
είναι η ίδια η Αθήνα,
όπου υπηρέτησα 46 χρόνια!
μίσο αιώνα - μια ζωή.

 Δεν την επέλεξα. Με οδήγησαν κάποιοι άνθρωποι και κάποια γεγονότα, έναντι των οποίων έκρινα να μην αντιδράσω, αλλά να το δεεχθώ ως οικονομίαν και βούλησιν Θεού.

Δεν την επέλεξα. Και το επιπρόσθετο στοιχείο: Δεν μου δώσανε την ευκαιρία να δοκιμάσω. Να δοκιμάσω την Αθήνα, Να δοκιμάσω και άλλη πόλη, Να επιλέξω κάποια εναλλακτική λύση.

Αυτό!  Εκεί!

Τί κακό έχει η Αθήνα;;
Το επεσήμανα ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.

1. Η φοβερή ένταση, βαβούρα, απελπιστικά χρονοβόρες αποστάσεις και μετακινήσεις, διαδηλώσεις, ταραχές, μποτιλιαρίσματα και.. και..
Σου κάνει το νευρικό σύστημα (όπως λέει ο λαός μας) κρόσια!!!

2. Το διάχυτο πνεύμα και νοοτροπία των ανθρώπων. Ποιό δηλαδή;
Υπεροψία, Αλαζονεία, Στόμφος, Επισημότητα, Ανταγωνισμός.
Το είχα ονομάσει από την πρώτη αρχή "Πρωτευουσιανισμό".
Και συνάμα Ανειλικρίνεια, Υπουλότητα, Πονηρία, Μεθοδεύσεις.
Με ένα λόγο Έλλειψη Ευθύτητας.
Και τελικά, Σκληρότητα ψυχής.. Ανυπαρξία πραγματικών διαπροσωπικών, ανθρωπίνων σχέσεων.
Ανυπαρξία -το λέω σαφώς- φιλίας, ειλικρινών και γνησίων αισθημάτων, κοινής ανθρωπιάς..

Βέβαια, μέσα σ' αυτήν τη θλιβερή αντάρα και τον καταπιεστικό και απογοητευτικό κυκεώνα συνάντησα ψυχές ιδιαίτερα εκλεκτές.
Δοξάζω τον Πανάγαθο Θεό.
Και ψυχές, βέβαια, τραυματισμένες από τη Μεγαλούπολη-Τερατούπολη, κακοπαθημένες, αρρωστημένες, που τις υπηρέτησα με υπομονή και αγάπη Θεού, αδιακρίτως, εκεί που άλλοι (θα το πω) καταλλήλως τις απέφευγν και απέρριπταν...
Και ψυχές πολύ ποιοτικές, που άντεχαν, αγωνιζόντουσαν, πηγαίνανε κόντρα στο ρεύμα του Δυτικότροπου ύφους και δομής της Αθηναϊκής κοινωνίας, η οποία, ειρήσθω, έχει κεντρικό σκελετό της τον ΝΟΜΟ, τη λατρεία του ΤΥΠΟΥ, το χαρακτηριστικό (και αποτελεσματικό!) όπλο να αναμετριέσαι και να παλεύεις για ΕΠΙΒΟΛΗ στον πλησίον.

Αυτά προς το παρόν.
Είναι και κάτι ακόμη ως προς την εργασία μου ως πνευματικού, που θα συμπληρώσω εν καιρώ..