εν ελευθερία

Ο τρόπος εργασίας μου ως πνευματικού, και η μέθοδος επιδράσεως στις ψυχές των χριστιανών και καλλιεργείας αυτών είναι σαφής:

Ξεκινώ από σεβασμό, απόλυτο σεβασμό στις ψυχές τους.

Φέρομαι με συγκατάβαση και απλότητα. Επιδιώκω να νιώσουν άνετα και να εκφράζονται ελεύθερα.

Δεν επιβάλλω κάτι. Δεν φορτώνω με κανόνες και προγράμματα.

Αναμένω την επίσκεψη της Χάριτος, καθώς και την φιλοτίμηση των ψυχών.

Με τη βοήθεια και το έλεος του Θεού έχω δει πολλές ευαισθητοποιήσεις και ανταποκρίσεις. Οι ψυχές ελευθερώνονται, ανασαίνουν, εκφράζονται, συνεργάζονται, ενεργοποιούνται, τελικά "αυτονομούνται", πατάνε στα πόδια τους, αντιμετωπίζουν την ζωή υπεύθυνα, δυναμικά, εν πίστει και εν αγιασμώ.

Από την άλλη πλευρά όμως έχω συναντήσει και ψυχές "δουλικές". Δεν μπορούν χωρίς καλούπια, εντολές, αυστηρότητα, πλαίσιο, κανόνες..
Με την ελευθερία πελαγώνουν!
Κι άλλες ψυχές με την ελευθερία διαλύονται. Κι άλλες βρίσκουν ευκαιρία να βγάλουν την όποια νοσηρότητά τους και να γαντζωθούν, αρνούμενες έμμονα και πεισματικά να πατήσουν στα πόδια τους..
Τραβάει ο οργανισμός τους το μαστίγιο, την απόσταση, τη "μεγαλοπρέπεια", που σε υποβάλλει και σε αναγκάζει να υποταχθείς..
Σ' αυτές τις περιπτώσεις ο πνευματικός πρέπει να το παίξει γκουρού, αυθεντία, ημίθεος, πρόσωπο λατρείας, επίκεντρο οπαδών.. Κι είναι αυτό μέθοδος, που φέρνει αποτελέσματα!..
Έλα όμως που δεν μπορώ να το κάνω.

"εν ελεύθερία εκάλεσεν ημάς ο Θεός" . "επ'ελευθερία εκλήθητε, αδελφοί".
εν ελευθερία= σε συνθήκες και περιβάλλον ελευθερίας
επ' ελευθερία= για να προχωρήσετε έτι μάλλον, σε νέους και ανωτέρους βαθμούς ελευθερίας..

"και μη πάλιν ζυγω δουλείας ενέχεσθε" ..

Μεγάλος ο καϋμός μου.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια και δεν βρήκα την ανταπόκριση και τα αποτελέσματα, που ήθελα, που περίμενα.
Άραγε, θα με αξιώσει ο Πανάγαθος Θεός μου, στο τέλος της ζωής μου, να γευθώ κάτι από αυτήν την πραγματικότητα;;
Προσεύχομαι:  "άνες μοι, ίνα αναψύξω, προ του με απελθείν" ..