αποχωρώ..

Κάτι είμαι.
Κάτι έχτισα, πέτρα στην πέτρα.
Με απόλυτη συνειδητότητα.
Με πολλή μελέτη, στοχασμό και προπαντός πόνο.

Σε κάποιο καιρό, θέλησα να το μοιρασθώ, να το μεταδώσω.
Νόμισα ότι ήταν καιρός, ότι ήμουν έτοιμος, ώριμος. (αν και αβοήθητος)

Μια γαλήνη ψυχής, μια ανθρωπιά, μια έγνοια για το καλύτερο.. αυτά που ρίζωσαν και κάρπισαν μέσα μου.

Με πλησίασαν άνθρωποι.
Νόμισα πως κάτι αντιληφθήκανε και θέλανε να μοιρασθούν το θησαυρό μου.
Πλανήθηκα.
Οι άνθρωποι θέλανε βόλεμα. Εύκολη απομύζηση και κατάχρηση.
Δεν εκτιμήσανε. Δεν καταλάβανε. Δεν θελήσανε να συντονισθούνε.

Δεν πειράζει.

Από πλευρά μου, ήρθε η ώρα να αποχωρήσω.

Ίσως, απέτυχα.

Δόξα τω Θεώ.
Εκείνος επιτρέπει τα πάντα.
Εκείνος γνωρίζει και τα της καρδίας. Τί έχτισα, τί ήθελα, τί στόχευα..
Δόξα τω Θεώ.