Συμμετοχή στην Θ.Λειτουργία

Σήμερα λειτούργησα στους Αγ.Πάντες, τιμώντας την Αγία Αικατερίνη.

Δεν ήταν περισσότεροι από 20 εκκλησιαζόμενοι. Ιδανικές συνθήκες για κατάνυξη..

Ωστόσο, κάποια μέλη στης εκκλησιαστικής μας συνάξεως είχαν τέτοια συμπεριφορά (θα τολμήσω να πω ανευλαβή) που ένιωθα να μου παρεμβάλλουν και να προσθέτουν διαρκώς εμπόδια και προσκόμματα και να με τραβούνε προς τα πίσω, προς τα κάτω..

Εργαζόμουν στην ψυχή μου το «ενεβριμήσατο» και υπερέβαινα την όποια ταραχή ή δυσφορία και προχωρούσα. Και πάλι το εμπόδιο μπροστά μου..

Στο μεταξύ -το έχω πει και δηλώσει και διακηρύξει: Δεν θέλω να φερθώ αυταρχικά και αυστηρά. Επιθυμώ, οι ψυχές μόνες τους, από φιλότιμο, να παρακινηθούν σε σεβασμό, σε ευλάβεια, σε προσοχή, για τους λειτουργικούς στόχους και τρόπους, τους οποίους  υποδεικνύει ο Ιερεύς, εκείνος ο οποίος είναι εντεταλμένος να προπορεύεται στην μεταρσίωση και τη λατρεία του Θεού ημών..

Έχω ζητήσει να κλείνουν τα κινητά τηλέφωνα, έχω επισημάνει την απαιτούμενη άκρα ησυχία και ακινησία κατά την ώρα του Εξαψάλμου, έχω εκφράσει την επιθυμία μου να μη γίνονται κατά την ώρα της Ακολουθίας αυθόρμητες και συχνές μετακινήσεις πέρα-δώθε μπροστά στο Ιερό Τέμπλο και τα βλέμματα των πιστών και.. και.. και..

Δεν βλέπω βελτίωση, δεν βλέπω συναίσθηση.

Έρχομαι ετοιμασμένος να αναχθώ στη λειτουργική μυσταγωγία, και με τραβάνε πίσω και με «γειώνουν» τόσα.. Ιδιαίτερα άνθρωποι, που εξ ορισμού έπρεπε να με πλαισιώνουν και να μου συμπαραστέκονται (ψάλτες-νεωκόροι).

Βγαίνω καταρρακωμένος, εξαντλημένος. Όχι απελπισμένος ή παραιτημένος.. Δόξα τω Θεώ.

Κάποιες στιγμές μου έρχεται λογισμός, να απαγορεύσω την Θ.Κοινωνία σε τέτοιες παρεκτροπές. Ανακόπτομαι. Δε θέλω να τραυματίσω ψυχές (όσο κι αν διακριβώνω αναξιότητα προσέλευσης) και δεν θέλω να χρησιμοποιήσω ως «παιδαγωγικό μέσο» τα ιερώτατα και υπερφυή και εξαίσια.. Επ’ουδενί!. Μόνο υπομένω..Υφίσταμαι και περιμένω με ελπίδα..

Αύριο όμως, σκέφτομαι, θα προσέλθω στην Θ.Λειτουργία έτσι, χωρίς πόθους και προσδοκίες. Σκέπτομαι να λειτουργήσω τυπικά, ψυχρά. Να μην κηρύξω, βέβαια. Και ό,τι και όπως βγει..

Και όσοι ευαίσθητοι και φιλότιμοι, ας μου συμπαρασταθούν ενδόμυχα (όχι εξωτερικά), ας προσευχηθούν για το κάποιο αυτό ψυχικό μου δράμα..

Όσοι γευθήκανε το βάθος και τον νοερόν άκτιστο γλυκασμό της Θ.Λειτουργίας, της κοινωνίας του Ουρανού, ας σταθούν, διακριτικά, σιωπηλά ακατάκριτα, κοντά μου, μαζί μου..