υπ'όψιν

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Μπήκα αισίως και περπατώ τον 2ο μήνα των 68 χρόνων μου.

 Δοξάζω τον Πανάγαθο Θεό, που με ελέησε και με αξίωσε να ζήσω τόσο, 
με αξίωσε δε (ή με ανέχθηκε) να εργασθώ στον Αμπελώνα Του και σε ψυχές, που βρέθηκαν στο δρόμο μου, κοντά μου.

Συνέχεια σκέφτομαι (χωρίς πανικό) το ότι όλο και πλησιάζει η ώρα και η στιγμή, που θα με καλέσει Εκείνος κοντά Του. 

Σκέφτομαι επίσης την ανάμνηση, που θα αφήσω πίσω μου (αυτό που λέμε υστεροφημία) αλλά με πνευματικό νόημα: 
Πώς κάποιες ψυχές θα έχουν προσλάβει κάποιο μήνυμα ορθοδόξου πνευματικότητος και ψυχικής καλλιεργείας, το οποίο, πρώτος εγώ, προσπάθησα να εργασθώ στην ψυχή μου..

Κρίνω αναγκαίο, στα χρόνια αυτά, να σας καλέσω να έρχεσθε και στις Λειτουργίες, που με την Χάρη και την Ανοχή του Παναγάθου Θεού μας τελώ.  

Δεν είναι μόνο η προσωπική επικοινωνία, κατά την ώρα της Εξομολογήσεως.

Ειναι και η Θεία Λειτουργία.
Η ώρα της Χάριτος. Η ώρα της επισυναγωγής αδελφών επί το αυτό. Η θαυμαστή συμ-προσευχή. Η αντιμεταχώρηση και αντεμετάδοση ευσεβείας και κατάνυξης.

Εκεί, που μιλά ο Ίδιος ο Θεός μας, ο Πλαστουργός και Ζωοδότης μας και Νοηματοδότης της ζωής και της υπάρξεώς μας. 

Βάλετέ το, σας παρακαλώ, στο νου σας και στο πρόγραμμά σας.

Είναι αναγκαίο.

Μην χρειασθεί κάποτε να το αποζητάτε 
ή να ονειδίζετε τον εαυτό σας, για χαμένες εμπειρίες.. 

Η Χάρη του Θεού να είναι μαζί σας..